The Smugglers Collective се състои от двама чудни млади господа с широки усмивки, които вече няколко години правят едни от най-забавните, енергични и свежи партита в България.

Без значение в кой клуб ще ги уцелиш, Павел и Митко ще те пренесат в атмосферата на партитата от 50-те и 60-те години на миналия век още на вратата. 

Ритъмът те удря директно в краката и ако не знаеш стъпките, със сигурност ще се намерят десетки, които да те въведат. 

Започват като диджеи и за около четири години успяха да въведат суинг музиката в нощния живот на България. Прокараха път и за серията тематични партита Smugglers Swing Club, където нагласени дами в секси разкроени рокли и с червени червила се забавляват до господа с тиранти и бомбета. 

В навечерието на поредното издание на Smugglers Swing Club на 13 октомври в Mixtape 5 си поговорихме с двамата...

Клише, ама как започнахте? От колко време се познавате? Първо бяхте приятели и после партньори зад пулта или обратно? И как се стигна до суинга?

Павел: С Митко се познаваме от над 15 години вече. Започнахме се в гимназията във Варна, и двамата сме от там и сме приятели от тогава.

Навремето изобщо нямахме идея, че някога ще се занимаваме с това. Изобщо интересите ни бяха съвсем различни. След като завършихме, заминахме за Франция, отново се случи, че сме в един университет. С течение на годините откривахме нова музика, запалвахме се все повече по определени стилове и накрая решихме да опитаме да пускаме музика. 

Бяхме събрали огромно количество дискове през годините и най-правилното нещо беше да ги споделим с хората на парти. А музиката, която харесваме не можеше да бъде чута никъде в Лион (града в който бяхме) и стигнахме до заключението, че трябва сами да организираме нещо. Взе че се получи и започнахме да пускаме редовно в Лион. 

След това през 2008 се върнахме в България и установихме, че тук също има глад за подобни събития и суинг музика. 

Иначе до суинга се стигна съвсем естествено, аз прослушах за пръв път суинг през 2000, когато случайно попаднах на една касетка на Big Bad Voodoo Daddy. Това е най-добрата музика за парти за нас. Най-предразполагаща към добро настроение и танци. И е неизчерпаема откъм идеи и възможности.

А как се чувствахте преди първото си суинг парти? Май беше в Строежа? Вярвахте ли, че ще има второ?

Павел: Първото ни парти в България беше преди четири години в клуб Алкохол. Изобщо не подозирахме, че ще има такъв успех и след него бяхме надъхани за още повече. Дойдоха много хора, забавляваха се, не се изложихме.

След това направихме първото си парти Swing Night в Строежа и оттогава стана традиция всеки месец да пускаме там. Смятаме, че именно там се зароди новата суинг вълна в България, като Строежа допринесе много за това, с концертите на Cherry Poppin Daddies и
реюниъна на българската суинг група KGB (Kolio Gilan Band).

Бяхме сигурни, че ще има още много партита, но и в най-смелите си мечти не мислехме, че ще стигнем до тук.

Днес партита ви са далеч повече от пускане на музика. Има танци, специален дрес код и отношение. 

Павел: Да, нещата се развиха много от преди четири години. Хората свикнаха със стила, с музиката, създаде се реална сцена за суинг и рокенрол, разви се и модата, като даже в световен мащаб е повлияна по някакъв начин от 40-те и 50-те. 

Създадоха се школи по танци, все повече хора танцуват по партитата ни. А и самите събития еволюираха много, въведохме и групи на живо, нови и актуални имена от съвременна суинг и електро суинг сцена. Предстоящото ни събитие е един вид кулминация на всичко, което сме правили досега. Нататък предстоят все по-интересни неща.

С какво си изкарвате хляба?

Павел: Въпреки, че отстрани изглежда все едно работим достатъчно много за да се издържаме от това, което правим, и двамата имаме постоянни работи. Аз съм PR в Loud Concerts, една от водещите промоутърски компании в България, и работата ми отново е тясно свързана с музиката. 

Митко: Работя в голяма международна компания, няма нужда да влизам в детайли. Иначе по диплома съм фотограф и снимам на свободна практика.

Къде си намирате дрехите?

Павел: Част от дрехите си ги имаме още от времето, когато бяхме във Франция. Там намирахме специализирани магазини и хора, които колекционират дрехи от 30-те, 40-те и 50-те и достъпът до този стил беше лесен. 

Тук човек трябва да е по-находчив и упорит за да намери нещо интересно, да обикаля
магазините, моловете и вторите употреби, но с малко късмет всичко може да се намери. Всичко в крайна сметка зависи от личния вкус и фантазия. Аксесоарите също са много важни.

Митко: От винтидж магазините тип втора употреба. За щастие в последно време винтидж модата става доста популярна и вече лесно могат да се намерят дрехи в този стил дори в моловете.

Разкажете за танците. Виждали сме страшни акробатики. Къде може да се научим?

Павел: В София, а отскоро и в други градове в страната, се появиха няколко школи по суинг танци и все повече хора се интересуват от танците. И на партитата ни дансингът е все по-препълнен. Във всяка една от школите се тренира различен стил: lindy hop, charleston, boogie woogie, west coast swing, което е добре, понеже има разнообразие. Лично аз съм фен на lindy
hop
и charleston като най-автентични стилове суинг танци и ходя в школата, която набляга на тези стилове. 

Как се роди идеята за Smugglers Swing Club? 

Павел: Smugglers Swing Club е плод на опита, който натрупахме с тематичните партита във Франция и България и желанието ни да развием идеите и възможностите, които крие винтидж културата, на максумум. 

Искахме това да е събитие, което да съчетава всички елементи на тази сцена: танци, музика, мода, грим, визии, атракции и тн. И музика на живо разбира се. Искаме Smugglers Swing Club да се прерърне в платформа за най-актуалните имена от съвременната суинг, рокенрол и електро суинг сцена и вече сме поели тази посока.

С какво предстоящото парти ще е по-различно? 

Павел: На 13 октомври феновете на суинг музиката в България ще видят за пръв път едно от пионерите на модерното електро суинг звучене - Swing Republic, които миксират по уникален начин суинг и rhythm&blues класики с електронни елементи и създават страшно съвременна и същевременно ретро музика. А на живо са уникални. 

Също така за пръв път зад пулта на Smugglers Swign Club ще се качи друг DJ освен нас двамата. Деси от Sentimental Swingers ще се появи в амплоато си на DJ със страхотен електро суинг сет. За пръв път ще има и допълнителна зала, която се нарича Cocktail Room. Там гостите ще могат да се потопят в автентичната атмосфера на Голямата депресия в края на 20-те и началото на 30-те години в САЩ и да опитат коктейли от времето на сухия режим.

Последното българско парче/музикант, което/който ви впечатли?

Павел: Хубаво е, че в последните няколко години българската музика набра скорост и има все повече групи и изпълнители, които правят хубави, модерни и оригинални неща. Тази тенденция не подмина и суинг музиката за наше голямо щастие. Българската музика ме впечатлява като цяло, понякога с добро, понякога не толкова. 

Митко: За жалост не слушам толкова много българска музика.

А от чужбина?

Павел: Alice Francis - едно от новите имена на Electro Swing сцената, от Германия. Уникален глас, страхотно присъствие и много свежа музика. Със сигурност й предстоят много успехи.

↵ Use original player
YouTube
← Replay
X
i

Митко: Swingrowers - млада електро суинг група от Италия, много талантливи, наскоро излезе дебютният им албум. Една от младите надежди на тази набираща все по-голяма популярност сцена.

Къде си мечтаете да пускате?

Павел: На някои от големите суинг и рокенрол фестивали в Европа или САЩ, може би на Viva Las Vegas, най-големия винтидж фестивал в света. Или от друга страна на най-мащабния фестивал за електронна музика, Tomorrowland в Белгия. С електро суинг сет!

Какво ви предстои след събота?

Павел: Нов сезон, още много партита, музика, танци и забавление най-вече. Вече подготвяме усилено и следващите няколко издания на Smugglers Swing Club и можете да сте сигурни, че предстоят много вълнуващи неща.

Желаем ви силен музикален сезон! До скоро!

Павел: Благодарим! Успех и на вас! 




31 Коментара

  1. Small -






Zanim w ogóle zaczniemy porównywać oferty i dekodery, warto sobie uczciwie odpowiedzieć na jedno pytanie: czego tak naprawdę oczekujemy od telewizji? Bo to trochę jak z wyborem samochodu. Można kupić kompaktowe auto do miasta, a można SUV-a z napędem na 4 koła. Oba dowiozą nas do celu, ale w jednym będziemy słuchać radia na głośnikach wielkości pudełka zapałek, a w drugim poczujemy się jak na koncercie filharmonii. Z telewizją jest podobnie. Telewizja satelitarna od lat trzyma się mocno na polskim rynku i, co ciekawe, wcale nie zamierza ustępować pola platformom streamingowym. Powód jest prosty: stabilność sygnału nie zależy od tego, czy sąsiad właśnie ściąga trzeci sezon serialu w 4K i obciąża łącze internetowe całego bloku.

Satelita kontra streaming, czyli dlaczego talerz na dachu ma sens

Wiele dyskusji na forach technologicznych sprowadza się do pytania, czy w dobie Netflixa i innych serwisów VOD w ogóle opłaca się instalować antenę satelitarną. Odpowiedź brzmi: tak, i to z kilku konkretnych powodów. Po pierwsze, transmisja satelitarna nie obciąża domowego łącza internetowego. Podczas gdy serwisy streamingowe potrzebują stabilnego połączenia o przepustowości minimum 25 Mbit/s dla treści 4K (a realnie lepiej mieć 50 Mbit/s z zapasem), sygnał z satelity dociera do odbiornika niezależnie od stanu infrastruktury internetowej w okolicy. Po drugie, jakość obrazu w transmisji satelitarnej jest stała i nie podlega kompresji adaptacyjnej, która w streamingu automatycznie obniża rozdzielczość, gdy sieć jest przeciążona. Po trzecie, transmisje sportowe na żywo przez satelitę mają opóźnienie rzędu 1-2 sekund względem studia, podczas gdy w streamingu to opóźnienie sięga nawet 30-60 sekund. Dla kibiców, którzy nie chcą dowiadywać się o golu z krzyków sąsiadów, zanim jeszcze zobaczą akcję na ekranie, to różnica nie do przeskoczenia. Jak trafnie zauważył jeden z ekspertów portalu Media Expert, „satelita to jedyna technologia, w której pogoda za oknem ma większy wpływ na odbiór niż liczba domowników oglądających filmy jednocześnie".

Polsat Box i Canal+, czyli 2 strony tej samej orbity

Na polskim rynku satelitarnym dominują 2 platformy i obie korzystają z satelitów Hotbird na pozycji 13°E. Pakiety programowe Polsat Box obejmują kilka poziomów: od podstawowego zestawu z kanałami informacyjnymi i rozrywkowymi, przez pakiety sportowe z dostępem do Polsat Sport Premium, aż po pakiety filmowe i rodzinne. Abonamenty zaczynają się od około 40 zł miesięcznie za pakiet startowy i mogą dochodzić do 100-130 zł za pełny zestaw z kanałami premium. Z kolei pakiety programowe Canal+ koncentrują się na treściach premium: filmach w oryginalnej wersji językowej z napisami, serialach własnej produkcji oraz transmisjach sportowych, w tym ligi francuskiej i innych europejskich rozgrywek. Pakiet bazowy Canal+ to wydatek rzędu 50-60 zł, a pełna oferta z kanałami sportowymi i filmowymi to koszt 100-150 zł miesięcznie.

Warto wiedzieć, że obie platformy oferują dostęp do swoich treści również online. Polsat Box przez internet działa w oparciu o dekoder Evobox Stream, który nie wymaga anteny satelitarnej i pobiera sygnał wyłącznie z sieci. Analogicznie Canal+ przez internet wykorzystuje dekoder Canal+ BOX+, działający na tej samej zasadzie. To opcja dla osób, które nie mogą lub nie chcą instalować anteny, na przykład ze względu na regulamin wspólnoty mieszkaniowej lub brak odpowiedniej ekspozycji balkonu czy dachu. Trzeba jednak pamiętać, że oferta programowa w wariancie internetowym bywa nieco węższa niż w wersji satelitarnej, a stabilność odbioru zależy od jakości łącza.

Dekodery, moduły CAM i kwestia rozdzielczości

Wybór dekodera to nie tylko kwestia marki, ale przede wszystkim tego, jaką rozdzielczość chcemy oglądać i czy zależy nam na dodatkowych funkcjach. W ofercie Polsat Box znajdziemy dekodery satelitarne: Polsat Box 4K, Polsat Box 4K Lite oraz Soundbox 4K (ten ostatni z wbudowanym soundbarem). Dla osób zadowalających się rozdzielczością HD wystarczy starszy model obsługujący Polsat Box HD, choć warto rozważyć przeskok na 4K, bo różnica w ostrości obrazu jest naprawdę odczuwalna, zwłaszcza na telewizorach o przekątnej powyżej 43 cali. Canal+ oferuje dekodery satelitarne Ultrabox+ 4K i Dualbox+ 4K (ten drugi z wbudowanym dyskiem twardym do nagrywania). Obraz w standardzie Canal+ 4K wykorzystuje kodek HEVC, który pozwala upchnąć więcej szczegółów w tym samym paśmie, a jakość Canal+ HD pozostaje solidna na kanałach, które nie są jeszcze dostępne w wyższej rozdzielczości. Wszystkie wymienione dekodery 4K mają wbudowane funkcje smart TV, w tym dostęp do aplikacji streamingowych i przeglądarkę internetową.

Alternatywą dla dekodera jest moduł CAM CI+, który wkłada się bezpośrednio do gniazda w telewizorze. Polsat Box oferuje CAM Module, a Canal+ dysponuje modułem CAM ECP. Moduł CI+ to rozwiązanie dla osób, które nie chcą kolejnego pilota na stoliku i wolą sterować wszystkim z poziomu jednego urządzenia. Warunek jest taki, że telewizor musi obsługiwać standard DVB-S2 i mieć gniazdo CI+ (większość modeli wyprodukowanych po 2015 roku je posiada). Cena modułu CAM to zazwyczaj 50-150 zł jednorazowo, w zależności od promocji i okresu zobowiązania.

Telewizja naziemna DVB-T2, czyli darmowe kanały dla każdego

Jeśli nasz budżet jest ograniczony lub po prostu nie potrzebujemy 200 kanałów, warto pamiętać o telewizji naziemnej w standardzie DVB-T2 z kodekiem HEVC, która daje nam kanały telewizyjne bez opłat w jakości HD. W Polsce dostępnych jest ponad 30 takich kanałów bezpłatnych, w tym TVP1, TVP2, Polsat, TVN, TV4, TV Puls i wiele innych. Do odbioru wystarczy antena naziemna (najlepiej kierunkowa, typu Yagi) i telewizor obsługujący DVB-T2/HEVC lub zewnętrzny tuner. Antena naziemna dobrej jakości, na przykład od producenta Corab (model Tajfun lub Tri Digit) czy Televes, kosztuje od 60 do 200 zł. Trzeba ją skierować w stronę najbliższego nadajnika, a informację o jego lokalizacji i odległości znajdziemy na mapach zasięgu DVB-T2 udostępnianych przez operatora multipleksów. W miastach takich jak Warszawa odbiór naziemny jest zazwyczaj bezproblemowy, ale na obrzeżach lub w gęstej zabudowie mogą pojawiać się zakłócenia wymagające zastosowania anteny o wyższym zysku lub wzmacniacza sygnału.

Montaż anteny satelitarnej krok po kroku

Przejdźmy do konkretów, bo samo kupienie dekodera to dopiero połowa drogi. Montaż anteny satelitarnej wymaga kilku elementów: samej anteny (czaszy offsetowej), konwertera LNB, kabla koncentrycznego ze złączami F, uchwytu montażowego i oczywiście dekodera. W centralnej Polsce standardowo stosuje się anteny o średnicy 80 cm, która zapewnia odpowiedni zapas mocy sygnału nawet podczas intensywnych opadów deszczu czy śniegu. Mniejsze anteny o średnicy 60 cm działają w lokalizacjach z dobrą widocznością nieba na południe, bez zasłaniających budynków czy drzew, ale ich margines na pogorszenie warunków pogodowych jest wyraźnie mniejszy. Stara, 60-centymetrowa antena, która od lat rdzewieje na balkonie i łapie sygnał jak cedrak łapie wodę, po prostu nie wyciągnie pełnej jakości z nowoczesnych pakietów HD i 4K.

Popularne modele anten satelitarnych dostępne w polskich sklepach to między innymi Corab ASC-800 (średnica 80 cm, stal malowana proszkowo, cena około 80-120 zł), Televes QSD 85 (aluminium, lżejsza i odporna na korozję, cena 150-220 zł) oraz Triax TD-78 i TD-88 (78 i 88 cm, solidna konstrukcja, cena 100-180 zł). Konwerter LNB to małe urządzenie montowane na ramieniu anteny, które przetwarza sygnał z satelity na częstotliwość zrozumiałą dla dekodera. Standardowy pojedynczy LNB (Single) kosztuje 20-40 zł, a model Twin (na 2 wyjścia) lub Quad (na 4 wyjścia) to wydatek 40-90 zł. Do popularnych producentów LNB należą Inverto, GT-SAT i Opticum.

Kabel koncentryczny powinien mieć impedancję 75 omów i być dobrej jakości, z żyłą wewnętrzną wykonaną z czystej miedzi (nie ze stali pokrytej miedzią, bo taki kabel ma większe tłumienie i szybciej traci właściwości). Polecane kable to na przykład Triax KOKA 799 lub Televes 413910, które charakteryzują się niskim tłumieniem na częstotliwościach satelitarnych. Cena 100 metrów dobrego kabla to 150-300 zł. Do połączenia kabla z LNB i dekoderem potrzebujemy złączy F typu kompresyjnego (zaciskanych), które zapewniają szczelne i trwałe połączenie. Komplet narzędzi do zaciskania złączy F kosztuje około 30-60 zł.

Ustawienie anteny i miernik sygnału

Samo powieszenie anteny na ścianie to dopiero początek zabawy. Żeby złapać sygnał z Hotbirda, musimy ustawić antenę z dokładnością do 1-2 stopni zarówno w osi poziomej (azymut), jak i pionowej (elewacja). W okolicach Warszawy parametry ustawienia to azymut około 190° i elewacja około 30°. Bez miernika sygnału satelitarnego to praca na czuja, która może zająć od 15 minut do 3 godzin w zależności od szczęścia i doświadczenia. Prosty miernik analogowy (tzw. satfinder) kosztuje 30-60 zł i pokazuje jedynie względną moc sygnału. Profesjonalne mierniki cyfrowe, które wyświetlają parametry takie jak MER (czyli wskaźnik jakości modulacji sygnału cyfrowego, im wyższy, tym lepiej) i BER (współczynnik błędów bitowych), zaczynają się od 300 zł, a modele z ekranem i analizą widma kosztują 1 000-3 000 zł. Dla jednorazowego montażu oczywiście nie opłaca się kupować profesjonalnego sprzętu, ale warto o tym wspomnieć, żeby zrozumieć, dlaczego profesjonalny monter potrafi ustawić antenę w 20 minut, a my sami możemy się przy tym męczyć pół dnia.

Jak podkreślają specjaliści z portalu Fixly, „samodzielny montaż anteny satelitarnej jest możliwy, ale wymaga cierpliwości i podstawowej wiedzy technicznej; w przypadku lokalizacji z utrudnionym dostępem do dachu lub ściany lepiej od razu zlecić pracę profesjonaliście, bo oszczędność 200-300 zł nie jest warta ryzyka uszkodzenia elewacji lub, co gorsza, upadku z drabiny".

Multiroom, czyli telewizja w każdym pokoju

Jeśli mamy w domu więcej niż 1 telewizor (a statystyczny Polak ma ich 2-3), warto rozważyć opcję multiroom na kilka telewizorów. Obie platformy oferują możliwość podłączenia dodatkowych odbiorników w ramach jednego abonamentu, choć wiąże się to z dodatkową opłatą, zazwyczaj 10-15 zł miesięcznie za każdy kolejny dekoder. Technicznie wymaga to poprowadzenia osobnych kabli od anteny do każdego odbiornika lub zastosowania konwertera LNB z odpowiednią liczbą wyjść (Quad na 4, Octo na 8). Przy instalacji multiroom w domu jednorodzinnym dobrym rozwiązaniem jest rozdzielnia sygnału w centralnym punkcie, skąd kable biegną gwiaździście do poszczególnych pokoi. Warto to zaplanować na etapie budowy lub remontu, bo kucie bruzd w gotowych ścianach to dodatkowy koszt i bałagan.

Gdzie kupić sprzęt i jak zamówić profesjonalny montaż

Zamówienie anteny satelitarnej i całego zestawu instalacyjnego możemy zrealizować samodzielnie w sklepach takich jak Media Expert, Euro RTV AGD, Castorama czy Leroy Merlin, albo bezpośrednio u operatora razem z umową abonamentową. Drugie rozwiązanie jest wygodniejsze, bo operator zazwyczaj oferuje komplet sprzętu w pakiecie z montażem. Koszt profesjonalnego montażu anteny satelitarnej w Warszawie i okolicach (Piaseczno, Marki, Pruszków, Legionowo) waha się od 150 do 400 zł za standardową instalację jednego punktu (antena + LNB + kabel do 20 metrów + dekoder). Montaż multiroom z poprowadzeniem kabli do 2-3 dodatkowych pokoi to wydatek 300-600 zł. Cena zależy od stopnia skomplikowania prac: montaż na balkonie to inna historia niż instalacja na dachu budynku wielorodzinnego wymagająca dostępu przez klapę dachową i ciągnięcia kabla przez 4 piętra.

Jeśli coś przestanie działać po instalacji, obie platformy oferują obsługę posprzedażową. Serwis techniczny Polsat Box obejmuje wizytę technika w domu, diagnostykę i naprawę usterek związanych z odbiorem sygnału. Zgłoszenie składamy telefonicznie lub przez stronę operatora. Serwis techniczny Canal+ działa na podobnych zasadach i obejmuje zarówno wymianę uszkodzonych podzespołów, jak i ponowne ustawienie anteny po silnym wietrze czy burzy. Koszt wizyty serwisowej poza gwarancją to zazwyczaj 100-250 zł, w zależności od zakresu prac. W ramach gwarancji i aktywnego abonamentu wiele interwencji jest bezpłatnych.

Na co zwrócić uwagę przy wyborze operatora

Zamiast porównywać cenniki punkt po punkcie (bo te zmieniają się co kwartał), podpowiem, na jakie rzeczy warto zwrócić uwagę przy podejmowaniu decyzji:

  • Okres zobowiązania — umowy na 24 miesiące dają niższe ceny, ale wiążą ręce; niektóre oferty bez zobowiązania są droższe o 10-20 zł miesięcznie, ale dają elastyczność.
  • Dostępność kanałów, które naprawdę oglądamy — nie płaćmy za 180 kanałów, jeśli regularnie włączamy 15; sprawdźmy, czy nasze ulubione programy są w tańszym pakiecie.
  • Jakość dekodera — dekoder z dyskiem do nagrywania to luksus, ale dla wielu osób niezbędny; warto też sprawdzić, czy dekoder obsługuje Wi-Fi, czy wymaga połączenia kablem LAN.
  • Możliwość rozbudowy — jeśli planujemy multiroom, sprawdźmy od razu warunki dołączenia kolejnych odbiorników i koszt dodatkowych kabli.
  • Obsługa klienta i czas reakcji serwisu — warto poczytać opinie innych użytkowników o czasie oczekiwania na technika i jakości obsługi telefonicznej.

Według jednego z recenzentów portalu Ceneo, „różnica między tanim a dobrym zestawem instalacyjnym ujawnia się dopiero przy pierwszej poważnej ulewie, gdy słaby LNB zaczyna tracić sygnał, a cienki kabel nie daje rady utrzymać stabilnego odbioru na długim odcinku". To trafna uwaga, bo oszczędzanie 50 zł na kablu czy konwerterze potrafi się zemścić utratą sygnału akurat w najciekawszym momencie meczu.

DVB-T2 jako uzupełnienie, nie zamiennik

Telewizja naziemna DVB-T2 to doskonałe uzupełnienie oferty satelitarnej, szczególnie w przypadku telewizorów w kuchni czy sypialni, gdzie nie chcemy ciągnąć dodatkowych kabli od anteny satelitarnej. Wystarczy zwykła antena pokojowa lub zewnętrzna antena kierunkowa, a dostęp do ponad 30 bezpłatnych kanałów w jakości HD mamy bez żadnych opłat abonamentowych. Warto pamiętać, że od czasu przejścia na standard DVB-T2/HEVC starsze telewizory z tunerem obsługującym jedynie DVB-T (bez dwójki) nie odbiorą już sygnału naziemnego. W takim przypadku potrzebujemy zewnętrznego tunera DVB-T2, którego cena to 80-200 zł w zależności od funkcji. Modele takie jak Opticum Nytro Box Plus czy Technisat Terraplus T3 cieszą się dobrymi opiniami użytkowników.

Na satelicie Astra (pozycja 19,2°E) dostępne są z kolei kanały niemieckojęzyczne (kilkadziesiąt programów, w tym niekodowane ARD, ZDF, RTL czy ProSieben) oraz kilkanaście francuskich kanałów nadających bez szyfrowania. Z polskojęzycznych kanałów na Astrze znajdziemy TV Trwam i Radio Maryja. Odbiór z Astry wymaga osobnej anteny lub zastosowania przełącznika DiSEqC na wspólnym uchwycie z oddzielnym LNB dla każdego satelity.

Kiedy naprawdę warto wezwać fachowca

Samodzielna instalacja jest jak najbardziej możliwa, ale są sytuacje, w których lepiej od razu dzwonić do profesjonalisty. Oto kilka z nich:

  • Montaż na dachu wielorodzinnym, gdzie wymagana jest zgoda zarządcy i praca na wysokości powyżej 3 metrów bez odpowiednich zabezpieczeń jest nie tylko ryzykowna, ale też niezgodna z przepisami BHP.
  • Instalacja systemu z wieloma odbiornikami (multiroom) z koniecznością poprowadzenia kabli przez ściany i stropy.
  • Ustawienie anteny na kilka satelitów jednocześnie (na przykład Hotbird + Astra), bo wymaga to precyzyjnego wypoziomowania uchwytu i konfiguracji przełącznika DiSEqC.
  • Brak widoczności nieba na południe z balkonu lub ściany budynku, co wymaga szukania alternatywnego miejsca montażu, na przykład na dachu lub maszcie.
  • Problemy z jakością odbioru po samodzielnym montażu, które mogą wynikać z niedokładnego ustawienia anteny, uszkodzonego kabla lub źle zaciśniętego złącza.

Ceny usług monterskich w Warszawie za pełną instalację satelitarną (antena 80 cm, LNB Single, kabel do 15 metrów, dekoder, ustawienie i strojenie) kształtują się na poziomie 200-350 zł. Za dodatkowe prace, takie jak ciągnięcie dłuższych odcinków kabla, wiercenie przejść przez ściany czy montaż na maszcie, trzeba doliczyć 50-150 zł za każdą dodatkową czynność. Specjaliści z Leroy Merlin radzą, żeby „zawsze prosić montera o pomiar sygnału miernikiem cyfrowym i potwierdzenie, że parametry MER i BER są w normie, bo to jedyny obiektywny sposób sprawdzenia, czy instalacja działa poprawnie i czy za pół roku nie okaże się, że antena ledwo łapie sygnał".

Niezależnie od tego, czy wybierzemy Polsat Box, Canal+ czy bezpłatną telewizję naziemną, najważniejsze jest dopasowanie rozwiązania do naszych realnych potrzeb i warunków technicznych mieszkania. Nie dajmy się nabrać na „najlepszą ofertę na rynku", jeśli nie mamy gdzie powiesić anteny, ani na obietnicę 200 kanałów, jeśli oglądamy głównie wiadomości i 1 serial tygodniowo. Dobra instalacja to taka, która działa niezawodnie i nie przypomina o sobie co drugi wieczór migającym ekranem.